پیرمرد ایستاده بود دم در و پسر جوان را جلوی همه، بلند بلند نصیحت می كرد؛ وسط حرف هایش هم به مردمی كه برای روضه آمده بودند خوش آمد می گفت. پسر سرش را انداخته بود پایین و به حرف های پیرمرد گوش می داد.
پیرمرد: نمی گویم ننداز، بنداز، ولی آخه این چیه؟ خب حداقل اسم معصومی، قرآنی، دعایی، چیزی می انداختی دور گردنت، نه این. حیف نیست تویی كه آمده ای مجلس امام حسین، ادای یه عده اجنبی را در بیاری؟ بچه مسلمان را چه به این رفتارها؟
موبایل پیرمرد زنگ خورد و مشغول صحبت شد؛ پسر جوان آرام از مجلس بیرون آمد، گوشی ام پی تری پلیر را در گوشش گذاشت، صدای مداحی را زیاد كرد و با چشم گریان وارد كلیسای آن طرف خیابان شد…

پ ن: این داستان در لوح

پ ن: زمینه دسکتاپ :: طرح و اجرا از خودم
        برای مشاهده اصل تصویر، کلیک کنید.

قضاوت

داشتم برای تاسوعا و عاشورا با اتوبوس می رفتم مشهد. نشسته بودم ردیف اول و همه حواسم به راننده بود و خاطره هایی که برای شاگردش تعریف می کرد. اصلاً شبیه آدم های مذهبی نبود. روی فرمان و داشبورد را هم پر کرده بود از عکس های خوانندگان و هنرپیشه های هندی! 

ذائقه الموت

 ایستاده بود گوشه مجلس و روضه خواندن «حاج مرتضی» را تماشا می کرد. 

تکرار می شود؛

ولی تکراری نه!

دل توی دلم نبود که شب بشود. این اولین باری بود که می خواستم مجری باشم؛ مجری شب اول روضه‌ی محرم، با حدود هزار و 500 نفر عزادار.

چندی روزی می شد که صورتم را اصلاح نکرده بودم تا ته‌ ریش مختصری داشته باشم؛ آب سرد هم نمی‌خوردم؛ نکند که سرما بخورم و صِدایم بگیرد.همه‌ی این ها را فقط و فقط به خاطر تاثیرگذاری بیشترِ اجرایم انجام می‌دادم. اصلاً هول نداشتم. قبلاً هم بارها و بارها جلوی جمعیت، تئاتر بازی کرده بودم، ولی اجرا، آن هم اجرای روضه، تجربه‌ی تازه‏ای بود که به نو بودنش می‌ارزید. تازه می‌توانستم از این به بعد سرم را بالا بگیرم و با افتخار بگویم که من چند شب هم مجری روضه‌ی فلان مجموعه فرهنگی بوده‌ام و فلان و فلان!

از چند روز قبل از روضه، این طرف و آن طرف به دنبال متن، شعر و نوشته ی درست و حسابی برای اجرا بودم. یادم می آید علاوه بر یکروزه تمام کردن کارت اینترنت 10 ساعته و جستجو در اینترنت، هفت هشت تایی کتاب هم از کتابخانه‌ی دانشگاه امانت گرفتم تا بخوانم.

روی یکی از میزهای کتابخانه، چشمم افتاد به مجله ای که نوشته های عاشورایی «شهید سید مرتضی آوینی» را چاپ کرده بود. نمی‌دانم چرا با اینکه اسم و طرح جلد مجله، خیلی نظرم را جلب نکرد، شروع به خواندن کردم. شاید چهار یا پنج بار بدون توقف، کل نوشته را خواندم. کلمات به نظرم آشنا می آمد. کم کم داشتم شک می‌کردم که نکند این ها را خودم نوشته‌ام!

غرق نوشته شده بودم؛ هم از خواندن مجله لذت می بردم و هم مدام برایم سوال بود که چرا تا این حد جذب این نوشته شده ام.

گر تیــــغ با اذن خدا دیـگر نبرّیــد
تیغ گلوی ناز اسماعیل هستیــد

جان را خـــدا داد و شمــا در بـردن آن
گاهی سراپا مرگ و عزرائیل هستیــد

رنگ و لعاب خنده هاتان پـــوسـت انداخت
شیطان هم سیـــمای جبرائیــل هستیــد

حرف و حدیث و گفته هاتان مسخ ایراد
آری شما از نسـل اسرائیــــل هستیــد

از حد گذر کرده ست ظلم و جورتان، چون
نـــاآشنـــــا با صـــور اسرافیــــل هستیــد

تسبیـــح در دستم، فقط تکـــرار این ذکــر
هابیلــی ام اما شمــا قابیـــــل هستیــد

پ ن: همین شعر در وبلاگ شعرم

+ ابالفضل

در و دیوار روضه‌خانه، با پارچه‌های مشکی پر می‌شود وقتی رنگ زمینه وبلاگم را سیاه می‌کنم.
پامنبری‌های روضه خانه‌ام، مخاطبین وبلاگم هستند.
یک پارچه زیبا، با یک طرح و نوشته جذاب، پشت سر سخنران و منبر به دیوار روضه‌خانه نصب می‌کنم وقتی برای وبلاگم یک سربرگ طراحی می‌کنم.
دعوتنامه‌ی روضه‌ام دست به دست می‌چرخد وقتی وبلاگ‌های دیگر، آدرس وبلاگ من را در قسمت پیوندهای وبلاگشان می‌آورند و من هم روضه‌ها و مجالس سخنرانی آنها را در روضه خانه‌ام تبلیغ می‌کنم وقتی به دیگر وبلاگ‌های عاشورایی را در قسمت پیوندهای وبلاگم لینک می‌دهم.
سخنران به روضه‌ام دعوت می‌کنم وقتی در مورد محرم، امام حسین(ع) و عاشورا، کتاب می‌خوانم، فیلم می‌بینم، سخنرانی گوش می‌دهم و ... تا بتوانم برای پامنبری‌هایم حرف تازه داشته باشم.
مداح به روضه‌ام می‌آورم وقتی یک فایل صوتی مداحی از یک مداح خوب که شعرهایی درخور، ارزشمند و با معنایی عمیق که در شان صاحب واقعی مجلس است می‌خواند، در وبلاگم می‌گذارم.
در روضه‌ام به مردم غذای نذری می دهم وقتی منابعی که استفاده کرده‌ام و کتاب‌هایی که خوانده‌ام را به آنها معرفی می‌کنم.
از پامنبری‌ها برای برگزاری بهتر روضه کمک می‌گیرم وقتی مخاطبین وبلاگم برای نظر می‌نویسند.
خوبی روضه‌خانه‌ی من این است که بیست و چهارساعت باز است و هر کس هر وقت که طالب باشد، قدم روی چشم من می‌گذارد.
شما هم بفرمایید روضه ...

پ ن: این مطلب در «طلبه بلاگ»

بعد از تو ای عمـــو جان؛
آب، آبرو ندارد ...

پ ن: ابالفضل :: پوستر :: طرح و اجرای خودم

گرفتن اندازه های من در خواب؛

اولین پیرهن مشکی؛

چهار سال داشتم

...

باید دید؛
آنگونه که زینب دید.

باید نوشت؛
آنگونه که باید نوشت ...